توچندان هم دور نیستی ؛ فقط به اندازه ی یک نمیدانم از من فاصله گرفته ای !
آری ، “نمیدانم” کجایی ؟

هنوز هم نمیدانم اینجا چه فصلیست ، که من کال ماندم و به تو نمی رسم !

نبودنت را با ساعت شنی اندازه گرفته ام، یک صحرا گذشته است !

 
انگشتانت را به من قرض بده…برای شمردن لحظه های نبودنت کم آورده ام… 

میگن عشق مثل خورشید می مونه

هنوز از طلوعش به حد کافی لذت نبردی

 هميشه يك گوشه دلت را بذار واسه خلوت اوني كه خلوتش رو با خاطراتت پر كرده...

 دل كندن اگر آسان بود فرهاد به جاي كوه بيستون دل مي كند!

 به سراغ من اگرمی آیی تندوآهسته چه فرقی دارد ؟

توبه هر جور دلت خواست بیا!

مثل سهراب دگرجنس تنهایی من چینی نیست که ترک بردارد مثل آهن شده است.

  به کوتاهی لحظات با تو بودن منگر به وسعت لحظه های نگاه کن که بیادتم!

چشمهایت را ورق بزن شاید گوشه ای از آن مرا به یادگار کشیده باشی.

رنگین کمان پاداش کسی است که تا اخرین قطره زیر باران می ماند.

تو بشو ساحل قلبم من میشم ماهی مرده تا بگن به عشق ساحل لب دریا جون سپرده...

 تو را هر لحظه به خاطر می آورم بی هیچ بهانه ای شاید دوست داشتن همین باشد

کاش میشد گریه را تهدید کرد

 مدت لبخند را تمدید کرد

کاش میشد در میان لحظه ها

  لحظه ی دیدار را نزدیک کرد.

بی هیچ دلیلی دوستت دارم تا نقض کنم قانونی را که هنوز علت می طلبد.

نفست باران است ...دل من تشنه باریدن ابر...دل بی چتر مرا مهمان کن.. 

دوری اتمام دوستی نیست بلکه لطیف ترین درد زندگی ست.

خوشا ان هنگام که می پنداشتم ترکیدن بادکنکم ناگوارترین حادثه عالم است.

 همیشه نگاهی را باور کن که گرچه از تو دور است ولی چشم انتظار دیدن توست